ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ

Μες την υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές
(απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παρέα πίναμε εψές,
εψές σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτω τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε κατά γης.
Ώ! πόσο βάσανο μεγάλο,
το βάσανο είναι της ζωής!
Όσο κι ο νους αν τυραννιέται,
άσπρην ημέρα δε θυμιέται!

(Ήλιε και θάλασσα γαλάζια
και βάθος τάσωτου ουρανού.
Ώ! της αυγής κροκάτη γάζα,
γαρούφαλλα του δειλινού,
λάμπετε, σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος, ίδιο στοιχειό.
του άλλου η κοντόμερη γυναίκα
στο σπίτι λυώνει από χτικιό.
Στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη
κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο Θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το ξερό μας!
-Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
"Ποιος φταίει; ποιος φταίει;" κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Έτσι στη σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα,
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!

Κώστας Βάρναλης 1884-1974.

Από τα δημοφιλέστερα ποιήματα του Βάρναλη. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1921, διαδόθηκε από στόμα σε στόμα σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και σε όλες τις ιδεολογικές αποχρώσεις.
Παραμένει διαχρονικό και επίκαιρο μέχρι σήμερα. Μελωποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη και τραγουδήθηκε σε πρώτη εκτέλεση από τον Γρ. Μπιθικώτση. Λόγω ελλειπων τεχνικών γνώσεων, αδυνατώ να το αναρτήσω και ως τραγούδι.

Ελεύθερος σχολιασμός.