ΑΜΑΡΤΩΛΟ

Στη Σμύρνη Μέλπω,

Ηρώ στη Σαλονίκη,

στο Βόλο Κατινίτσα έναν καιρό,

τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα.

Ο τόπος μου ποιος ήταν; ποιοι οι δικοί μου;

Αν ξέρω, ανάθεμά με!

Σπίτι-πατρίδα έχω τα μπορντέλα.

Ως κι οι πικροί μου χρόνοι οι παιδικοί μου,

θολές σβησμένες ζωγραφιές,

κι είναι αδειανό σεντούκι η θύμησή μου.

Το σήμερα χειρότερο απ' το χτες

και τ' αύριο απ' το σήμερα θε νάναι.

Φιλιά από στόματ' άγνωστα, βρισιές,

κι οι χωροφύλακες να με τραβολογάνε.

Γλέντια, καυγάδες ως να φέξει,

αρρώστιες, αμφιθέατρο του Συγγρού

κι ενέσεις εξακόσια έξη.

Πνιγμένου καραβιού σαπιο σανίδι,

όλη η ζωή μου του χαμού.

Μ' από την κόλασή μου σου φωνάζω:

Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω.

Γαλάτεια Καζαντζάκη: Γεννήθηκεστο Ηράκλειο της Κρήτης το 1886 και πέθανε στην Αθήνα το 1962. Πρώτη σύζυγος του Νίκου Καζαντζάκη και ύστερα του Μ. Αυγέρη.Το 1922 εξέδωκε την ποιητική συλλογή "Σονέττα". Διακρίθηκε και στον πεζό λόγο.

Θεωρείτε αυτό το ποίημα διαχρονικό, που μέχρι σήμερα καταγράφει και ερμηνεύει την κοινωνική ζούγκλα;