ΑΘΩΟΙ ΦΟΒΟΙ

ΠΑΙΔΙ: Θέλω τη μάνα.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Επέταξε και στ' άστρα πάει να ζήσει.
ΠΑΙΔΙ: Πώς τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσει;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Έχουν φτερούγες οι ψυχές.
ΠΑΙΔΙ: Γιατί δεν τις απλώνει
τότε η δική μας, μην αυτή τρέξει στ' αστέρια μόνη;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Δεν είναι μόνη, γύρω της φτεροκοπούν αγγέλοι.
ΠΑΙΔΙ: Αν άγγελό της μ' έλεγε, κοντά της θα με θέλει.
ΠΑΤΕΡΑΣ: Ώ! δίχως κάλεσμα Θεού ψηλά κανείς δεν πάει.
Κοιμήσου τώρα, ησύχασε.
ΠΑΙΔΙ: Και ποιος μου τραγουδάει;
ΠΑΤΕΡΑΣ: Εγώ παιδάκι μου...
ΠΑΙΔΙ: Εσύ κλαις...
ΠΑΤΕΡΑΣ: Όχι σε με απιθώσου:
"ζάχαρη νάναι ο ύπνος σου και μέλι τ' όνειρό σου".
ΠΑΙΔΙ: Νυστάζω. Από το πλάι μου καθόλου μη σπαράξεις,
δος μου το χέρι - σκιάζομαι μήπως και συ πετάξεις!


Μαρκοράς Γεράσιμος (1826-1911).


Αφήστε σε σχόλια τα συναισθήματα που σας προκάλεσε αυτό το ποίημα.