Ντεκλαρασιόν

Ζηλότυπα το μυστικό μου,

υπομονή κάνε καρδιά,

το φύλαξα και στ΄ όνειρό μου,

όταν σε δω δεν λέω μιλιά.

Ίσως μια μέρα όμως, καλή μου,

δεν θα μπορέσω να κρυφτώ,

ή θάν΄ καλύτερα, αλλοί μου,

μια και μου είναι αυτό γραφτό,

όλο με μιας να το φωνάξω

και στον καθένα να το πω,

ρίμες χωρίς να συνταιριάξω,

αγάπη μου, πως σ΄ αγαπώ!

Τώρα όμως κάλλιο να λουφάξω,

ίσως και δεν είναι καιρός,

ακόμα να γινώ γαμπρός!


Άγγελος Βογάσαρης : Πωλ Νορ 1899-1981

Αυτό το ποίημα κρύβει κάποιο μυστικό. Γράφτηκε και δημοσιέυτηκε την περίοδο του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου. Πριν διαβάσετε τις επόμενες σειρές, ρίξτε ξανά μια ματιά στο ποίημα. Αν δεν το βρήκατε να σας το πω. Διβάστε την ακροστιχίδα. Έστω και ανορθόγραφα, το μυστικό αποκαλύπτεται.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ

Εκεί που η μάχη πέρασε
ο έρμος απλώνει κάμπος.
Έρμος κι εκείνος κείτεται
μες του βραδιού το θάμπος.

Μ' ένα βόλι κατάστηθα.
Ο δύστυχος βογγάει,
βυθίζεται, ονειρεύεται,
σιγά παραμιλάει -

της γυναίκας του το όνομα:
"Σύ 'σαι Μάρθα;... η πληγή μου,
μην κλαίς και δε με πόνεσε...
αχ! Μαρθούλα, παιδί μου".

Κοιμήθη. Η νύχτα ζύγωσε
και σα μάνα διπλώνει
το στρατιώτη σε σάβανο
από κατάσπρο χιόνι.

-Κοιμήσου παληκάρι μου!
θα κρύψω το κορμί σου
στα πούπουλα, μην έρθουνε
και σ' έβρουνε. Κοιμήσου!

"Μη 'ρθουν και σε ξυπνήσουνε,
μή σ' έβρουνε και γιάνεις
και μάθεις ποιός αγκάλιαζε
τη Μάρθα και πεθάνεις".


Κ. Καρθαίος (φιλολογικό ψευδώνυμο του Κλ. Λάκωνα) 1878-1955

ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΕΣΠΕΡΙΣ

Στης Χρήσταινας της καφετζούς προχθές νωρίς - νωρίς
μια φιλολογική εδόθη εσπερίς.
Ο Φώτης ο μπαλωματής για έναν τσαγκάρη Τήνιο
έκανε μία κρίση.
Η Κώσταινα εμίλησε για τη μπουγάδα και την πλύση
κι επεκαλέσθη και τον Πλίνιον.
Έπειτα ο Στραβάραπας με στυλ Μεταξουργείου
ομίλησε πρί Θεοδοσίου...
Κατόπιν ο Κρεμανταλάς, που τον φωνάζουν και Γρουσούζη,
πλανόδιος από ετών,
που με τη ζέστη πάντοτε πουλά το κρύο - μπούζι,
έκανε μία διάλεξη περί των νέων ποιητών.
Ο Χρήστος ο Αμανετζής ομίλησε περί του Μπαχ
εν σχέσει με το αχ! και βαχ!
Ο κανονιέρης ο Στρατής περί Δανίας και Δανών
κι ο καρβουνιάρης ο Λουκάς περί λευκών μικρών κλινών.
Η Διαμαντούλα έπειτα με μια εισήγηση λαμπρά,
ανέλυσε τον Ντεκομπρά
και είπε και περί φωτός και ουρανού ενάστρου,
και τέλος η κυρία Κάστρου*
κρατούσα ε γ χ ε ι ρ ί δ ι ο ν περί φιλοσοφίας,
μετά μεγάλης ευφραδείας
και μετά χάριτος απείρου
απήγγειλε τ ε μ ά χ ι α εκ του Ομήρου.



Η κυρία Κάστρου είναι η "πεθερά" που μελέτησε και εκτέλεσε πριν από πολλά χρόνια ένα στυγερό έγκλημα κατά του γαμπρού της (τον τεμάχισε). Πρόκειται για τον Αθανασόπουλο. Σε αυτόν αναφέρονται και τα λόγια ενός λαϊκού τραγουδιού, που λέει:
"καημένε Αθανασόπουλε τι σούμελλε να πάθεις
κι από κακούργα πεθερά τα νιάτα σου να χάσεις..."

Στίχοι από παλιά αποκριάτικη επιθεώρηση του Τίμου Μωραϊτίνη.
Μια και πλησιάζουν οι αποκριές είπα κι εγώ να τον τιμήσω με αυτή την αναδημοσίευση.